Σε μια εβδομάδα θα χτυπήσει πάλι το κουδούνι για να υποδεχτεί τους μικρούς και μεγάλους μαθητές, στα σχολεία  της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Μετά από σχεδόν τρείς μήνες, τα συναισθήματα είναι ,μάλλον, ανάμεικτα για τα παιδιά. Κάποια λίγα ανυπομονούν, για να συναντήσουν τους φίλους τους, κάποια άλλα -τα περισσότερα, θα προτιμούσαν να κρατήσει

Αν θελήσουμε να εξηγήσουμε το γιατί πολλά παιδιά δεν βλέπουν με καλό μάτι  την επιστροφή στο σχολείο, πρέπει να εστιάσουμε στην τελευταία μέρα, λίγο πριν κλείσει το σχολείο. Εκείνη την ημέρα, γίνεται η σχολική γιορτή. Μια γιορτή, όμως, όχι για όσα κατάφεραν τα παιδιά στο σχολείο, αλλά στη λογική « επιτέλους τρείς μήνες χωρίς σχολείο». Τα παιδιά λοιπόν επιστρέφουν στιε αίθουσες με τα ίδια συναισθήματα και την ίδια γνώμη για το σχολείο που είχαν και την τελευταία ημέρα.

Τι θα γίνονταν όμως αν αντιστρέφαμε τα συναισθήματα αυτής της τελευταίας ημέρας; Η ακόμα καλύτερα αν αλλάζαμε τα συναισθήματα της πρώτης μέρας, στις 11 Σεπτεμβρίου; Αν δηλαδή γιορτάζαμε αυτή τη ημέρα και όχι την τελευταία ημέρα του σχολείου; Αν βλέπαμε μια θεατρική παράσταση, αν εκφωνούσαμε ποιήματα ακόμα και αν στο τέλος των εκδηλώσεων τρώγαμε παγωτό και σουβλάκι; Γιορτάζοντας τι; Μα την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς. Ενός νέου ταξιδιού στη γνώση, μιας νέας διαδρομής γεμάτης με εμπειρίες και συναισθήματα, νέους φίλους και νέες περιπέτειές. Εξάλλου είναι χαρακτηριστικό των μεγαλύτερων ανθρώπων να γιορτάζουν τα παλαιά. Οι νέοι πρέπει ν γιορτάζουν αυτά που θα έρθουν, αλλάζοντας τα παλαιά.

Αν λοιπόν η πρώτη μέρα σε κάθε σχολείο ήταν ημέρα γιορτής για αυτά που θα έρθουν , πόσο καλύτερη θα ήταν η ψυχολογία όλων των μαθητών; Όσο για τη γιορτή τέλους ,στα μέσα του Ιουνίου, δεν νομίζω ότι θέλουμε και βοήθεια για να γιορτάσουμε την αρχή του καλοκαιριού. Αυτό το ξέρουμε καλά όλοι οι ΄Έλληνες.

Θωμάς Χριστιάς- Παιδαγωγός στην Sinkinisis